Η σχέση μεταξύ πολιτικής και αθλητισμού συνεχώς αποδεικνύει τη σημασία της στρατηγικής σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Θυμόμαστε πως, όπως οι προπονητές σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου, οι πολιτικοί ηγέτες πρέπει να σχεδιάσουν και να προγραμματίσουν τις κινήσεις τους, ώστε να φτάσουν στην κορυφή. Στις πρόσφατες εκδηλώσεις που σχετίζονται με τις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, παρατηρήσαμε ότι οι πολιτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα η αντιπολίτευση, αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν γρήγορα στις συνθήκες. Η πολιτική είναι σαν το ποδόσφαιρο, όπου οι ομάδες πρέπει να ερμηνεύουν σωστά το παιχνίδι και να αντιδρούν ανάλογα, αλλιώς διακινδυνεύουν να παρασύρονται από την ένταση των γεγονότων.
Είναι ειλικρινά οδυνηρό να βλέπει κανείς πώς οι κινητοποιήσεις αυτές έχουν καταστεί πεδίο πολιτικής εκμετάλλευσης, με ρίσκα που ενδέχεται να οδηγήσουν σε εκρηκτικές καταστάσεις. Η αυθόρμητη οργή των διαδηλωτών μπορεί να βοηθήσει να αναδειχθούν ζητήματα, αλλά οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει να είναι προσεκτικές και υπεύθυνες στην αντίδρασή τους. Οι πολιτικοί, όπως και οι προπονητές, πρέπει να αποφασίσουν αν θα ακολουθήσουν μια επιθετική στρατηγική ή αν θα προτιμήσουν μια πιο μετριοπαθή προσέγγιση, αποφεύγοντας έτσι τον κίνδυνο να ωθήσουν τους πολίτες προς την ακραία ριζοσπαστικοποίηση. Εν τέλει, η πολιτική, όπως και το ποδόσφαιρο, απαιτεί ισορροπία, στρατηγική σκέψη και, κυρίως, κατανόηση του πώς να διαχειριστείς την πίεση και τη θεαματικότητα του παιχνιδιού.