Η απόφαση της Κίνας να προχωρήσει σε μαζικές εκκαθαρίσεις αδέσποτων σκύλων με την πολιτική του «ενός ζώου ανά νοικοκυριό» προκαλεί σοκ και απογοήτευση σε παγκόσμιο επίπεδο. Όταν διαβάζουμε για τις φρικαλέες μεθόδους θανάτωσης των ζώων, που θυμίζουν αποκρουστικά εγκλήματα κατά της φύσης, αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν μια τέτοια χώρα να εφαρμόζει τόσο βάρβαρες πρακτικές. Η εθνική πολιτική αυτή δεν αφορά μόνο τη ζωοφιλία, αλλά συνδέεται άμεσα με την ανθρώπινη ηθική και την ικανότητά μας να σεβόμαστε άλλες μορφές ζωής. Η κατάσταση αυτή μας καλεί να αναλογιστούμε τη δική μας ευθύνη για την προστασία του περιβάλλοντος και των ζώων, με τους νόμους και τις κανονιστικές ρυθμίσεις που διέπουν τις κοινωνίες μας.
Αντιλαμβάνομαι ότι οι λόγοι που οδήγησαν στην επιβολή μιας τόσο αυστηρής πολιτικής μπορεί να σχετίζονται με τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της Κίνας — μια χώρα με τεράστια δημογραφία και περιορισμένους πόρους σε πολλές αγροτικές περιοχές. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε τη βάναυση και αδιαμφισβήτητη κακοποίηση των ζώων στο όνομα μιας προγραμματισμένης πολιτικής υπευθυνότητας. Στον 21ο αιώνα, θα έπρεπε να υπάρχουν καλύτερες λύσεις, συμπεριλαμβανομένων προγραμμάτων στείρωσης και υιοθεσίας, που να μην προϋποθέτουν την εξάλειψη των ζώων από το περιβάλλον. Η πρόκληση αυτή είναι ζήτημα πολιτισμού και ανθρωπισμού — οι κοινωνίες οφείλουν να θυμούνται ότι η ιστορία κρίνεται από τις πράξεις τους, όχι μόνο προς τους ανθρώπους αλλά και προς όλα τα έμβια όντα.