Η θεατρική σκηνή, με την πολυμορφία και την εκφραστικότητα που την χαρακτηρίζει, μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό εργαλείο για την ανατροπή των πατριαρχικών δομών που κυριαρχούν στην κοινωνία μας. Στην πρόσφατη παράσταση «Ου φονεύσεις», η οποία εστιάζει στην αύξηση των γυναικοκτονιών, αναδείχθηκε η ανάγκη να μιλήσουμε για το φαινόμενο αυτό με θάρρος και ευαισθησία. Η τέχνη δεν είναι απλώς ψυχαγωγία, αλλά και μια μορφή κοινωνικής κριτικής που μπορεί να μας προβληματίσει και να μας κινητοποιήσει. Η σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί, μέσα από τη δουλειά τους, καλούν το κοινό να αναγνωρίσει τη βία που ασκείται στις γυναίκες και να αναλάβει δράση. Σε μια εποχή που η πατριαρχία φαίνεται να επανακάμπτει, η θεατρική τέχνη μπορεί να αποτελέσει τη φωνή των καταπιεσμένων, προσφέροντας μια πλατφόρμα για διάλογο και αλλαγή. Είναι επιτακτική ανάγκη να ενισχύσουμε τέτοιες πρωτοβουλίες και να στηρίξουμε τις καλλιτεχνικές φωνές που τολμούν να αμφισβητήσουν τα κατεστημένα.