Η τελευταία κίνηση της Τουρκίας με την κορβέτα να πλέει ανοιχτά της Κρήτης είναι μια κίνηση που δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς ως μια τακτική άσκηση ή πρόχειρη δραστηριότητα. Η ανακοίνωση για “εργασίες προστασίας υποβρύχιου καλωδίου” αποδίδει ένα πρόσχημα για να δικαιολογηθεί η παρουσία της τουρκικής σωστικής δύναμης στην περιοχή, η οποία ενδέχεται να έχει πρωταρχικά στρατηγικούς, αν όχι κατακτητικούς, στόχους. Η Ελλάδα, καθώς και οι υπόλοιποι γείτονες της στην περιοχή, πρέπει να αντιληφθούν ότι η τουρκική πολιτική τώρα δεν περιορίζεται μόνο σε ρητορικές προκλήσεις, αλλά αποτυπώνεται και σε στρατηγικές κινήσεις στο πεδίο της ασφάλειας. Αν η Άγκυρα σκοπεύει να συνεχίσει με αυτή την τακτική, τότε η ελληνική πλευρά οφείλει να είναι έτοιμη να αποκριθεί κατάλληλα.
Εδώ, έρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση γύρω από την αναγκαιότητα ενίσχυσης της ελληνικής άμυνας. Η Ελλάδα χρειάζεται πιο αποτελεσματικά συστήματα εκσυγχρονισμού και στρατηγικούς συνεργάτες στην περιοχή της Μεσογείου. Δεν είναι μόνο θέμα οικονομικών πόρων, αλλά και πολιτικής βούλησης για να υπάρξει ενίσχυση των αμυντικών ικανοτήτων της χώρας. Η ενδυνάμωση των Ενόπλων Δυνάμεων και η ενίσχυση της θέσης μας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ είναι εξαιρετικά σημαντικές εν μέσω δήθεν καλών προθέσεων που, στην πραγματικότητα, σκεπάζουν κεκαλυμμένα σχέδια επεκτατισμού. Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να επιταχύνει τις διαδικασίες ενίσχυσης της εθνικής ασφάλειας, διότι η σταθερότητα στην περιοχή δεν πλήττεται μόνο από τις τουρκικές επιδιώξεις, αλλά και από την έλλειψη αποφασιστικότητας και στρατηγικής αλληλεγγύης από μέρους των ευρωπαϊκών εταίρων μας.